Author Archives: Tom

soilent green

Het heeft wel iets van de eery sfeer van de SF films die de VPRO lang gelden uitzond, Amsterdam onder Corona regels. Alles lijkt gewoon (al is er minder geluid) en is het niet. Waarschijnlijk is het inderdaad de stilte die enigszins afleid omdat het ongewoon is.

‘sommige mensen hebben het gewoon’

Ik lees, kijk in een catalogus van Hreinn Fridfinnsson en ik vind het geweldig. Hoe de man tig jaar beeldend onderzoek verbeeld. Bij zo’n kunstenaar hoef je je niet af te vragen wat kunst is. Hij ís kunstenaar, het is zijn manier van leven. Boeiend.

Op de foto hierboven: Fridfinnsson werd door collega kunstenaars gevraagd iets te doen voor hun nieuwe artspace. Die artspace was hun kampeerbusje. F. had tegelijkertijd een opening ergens in IJsland en plakte op de kunstenaars en hun kinderen een naambordje. Dit was de performance, die vastgelegd werd door middel van foto’s.

zigzag

wat is kunst?
wat is leven?
grote vragen, die afgelopen jaren regelmatig in mijn hoofd opkomen.
nu zijn er ook externe zaken die deze vragen oproepen.

naast mijn studies in Spinoza, Deleuze en kunst zijn er momenteel sterk verouderende familieleden en vrienden; mensen die mij na zijn en door ziektes aangetast zijn. en ook bijvoorbeeld Sonic Acts die ons de waanzin van de (westerse) mens toont en het leven van al die andere soorten, de non-humans.
en nu Covid-19.

Ik lees momenteel o.a.  Sad by design van Geert Lovink. Die aan het eind van zijn deprimerende analyses ook wegen voorwaarts (of zijwaarts, zigzaggend) zoekt in het slothoofdstuk over commons.
Think global, act local. Maak weer ruimte voor kleinschalig initiatieven die hun eigen leefwijzen kunnen vormen. Op internet en in het echie.

Misschien is de beeldende kunst, die van de objecten, daarin slechts een bescheiden onderdeel. Zijn elementen van die kunst, het zelf doen en het bedenken en open staan voor oplossingen veel belangrijker. Is het (ver)bouwen van een huis, het onderhouden van een tuin even belangrijk.
ONTWIKKELEN en vormgeven.
Ruimte creëren en delen.

excuus

vaak is kunstenaar een excuus, althans een geaccepteerde verklaring, voor het zoekende gedrag van sommigen. wat sommigen van ons doen is verkennen, onderzoeken, denken en dat verbeelden. wat ik ben is een dier behorende tot de soort mens, je mag me tom noemen en, om een plaats te mogen hebben, kunstenaar.

slow down

these are weird days. de rust is voelbaar in de omgeving. er komen geen vliegtuigen over, ik hoor minder trams en nu het hamsteren lijkt af te nemen is het zelfs aan de overkant rustig. het zijn vreemde tijden omdat we niet weten wat er gebeurt, hoe lang het gaat duren en hoe we straks verder gaan. misschien verandert er niets. of alles?

ESCAPE – TODAY

START DREAMING FUTURES

‘ik leef in het nu’ is helemaal niet hip, autonoom en positief. Leven in historiën, in ontwikkelingen, verbanden, vanuit de sociale beweging in het begin van de industriële revolutie, via de kraak en diy beweging van de jaren 1980 tot de commons in de komende jaren, the next decade. The raving twentytwenties.

respirateur

I remember asking him. “Since you’ve stopped making art, how do you spend your time?” And he said, ‘Oh, I’m a breather, I’m a respirateur, isn’t that enough?” He asked, “Why do people have to work? Why do people think they have to work?”

– Calvin Tomkins about Marcel Duchamp, in The afternoon interviews