Tag Archives: museum

saai museum

hedendaagse kunst langs de maas

Vorige week was ik in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Een mooi voorbeeld hoe een regionaal museum met bescheiden budget niet moet functioneren. In de Pont in Tilburg kom ik regelmatig. Het is een museum met een uitgelezen collectie die gestaag groeit en boeiende tijdelijke tentoonstellingen. Het heeft een sterke eigen uitstraling.

Het Bonnefanten ligt centraal in een cultuurrijk Euregionaal gebied. Daar merkte ik niets van. De nadruk ligt in de collectie meer op bekende internationale kunstenaars uit de jaren 70-80 van vorige eeuw.

Het is een slapend museum. Er gebeurt nauwelijks wat, de tijd lijkt stil te staan, de collectie ontwikkelt zich niet. De suppoosten vervelen zich niet minder dan de handvol bezoekers.
Maar er gloort hoop: volgend jaar gaat directeur van Grevenstein met pensioen, nu maar hopen dat er een dynamische opvolgster gekozen wordt.

Ramsey Nasr over orks en mensen

stedelijk museum den bosch met werk van jurriaan molenaar

Een prachtige toespraak van Ramsey Nasr over kunst en menselijkheid. Te lezen in de Volkskrant. Gaat dat lezen.

Alvast een citaat:

“Dit kabinet, dat Nederland terug wil geven aan de Nederlander, wist elke herinnering aan Nederland uit. En u, meneer Rutte, u bent geen Ork of onbenul: u ként de Nederlandse cultuur. U kent Harry Mulisch, onze bekendste romancier: geen druppel Neerlands bloed stroomde door zijn aderen. U kent Ramses Shaffy, onze grootste chansonnier: geen druppel Neerlands bloed. U kent Vondel, onze grootste dichter: geen druppel. En Baruch de Spinoza, onze grootste filosoof – inderdaad. Nederland werd groot op vreemde smetten. En daar hoeft niemand ooit bij stil te staan, zolang u het tegendeel maar niet beweert.”

kapoor kanon

[jwplayer config=”herintreder” mediaid=”1474″]

Hoezo is kunst nutteloos? Een beter gebruik is er toch niet voor kanonnen?

Cool 2

Geïsoleerd schilderij in het Frans Hals museum

Beschermd schilderij in het Frans Hals museum

De schilderijen zijn niet afgeschermd tegen bouwstof of opdringerige bezoekers, maar tegen de kou in de hal waarin ze hangen.

Zin in kunst

H.H. 1993

H.H. 1993

Bij het zien van dit werk van Thierry De Cordier kreeg ik direct zin om zelf weer iets te maken. Waarom precies weet ik niet. door de manier waarop het in De Pont hing, het raamkozijn als lijst en onderdeel van het werk. De eenvoud van het schilderij dat toch zoveel verbeeldt en naar andere werken in de kunstgeschiedenis verwijst.

Een fijn museum

peeping tom

Afgelopen weekend weer eens naar de Pont in Tilburg en zoals immer genoten. Het is een mooi en aangenaam gebouw, maar het is de collectie en de aandacht waarmee die tot stand komt/zich ontwikkelt die het zo goed maken. Volgens directeur Hendrik Driessen is ‘De opzet van deze verzameling (is) eerder intuïtief dan beredeneerd tot stand gebracht.’ Dat pleit dan voor zijn intuïtie, want de collectie toont meer samenhang dan de meeste andere musea voor moderne kunst. Er wordt niet gevist in dezelfde vijver waar zovelen anderen in hengelen. Men maakt niet de fout zich op modieuze kunstenaars te richten, het fenomeen waarom zoveel musea net zo eenvormig zijn als hedendaagse winkelstraten. Er wordt een band aangegaan met kunstenaars, hetgeen er o.a. toe heeft bijgedragen dat het museum een imposante collectie werken van Anish Kapoor heeft.

zelfbeschouwing

spiegel van Anish Kapoor

Dit was niet de meest spectaculaire spiegel van Kapoor die ik zag in Bilbao. Maar in het Museo de Bellas Artes waren ze minder fanatiek in het weren van camera’s dan in het Gugenheim.

En goed nieuws: museum de Pont in Tilburg heeft een losstaande gebogen spiegel van Kapoor verworven.

webdesigner

Nieuw werk van Isa Genzken in het Gementemuseum Den-Haag

De voorgaande posts van vandaag stonden al klaar om gepubliceerd te worden. Ik was echter al weken niet meer in de admin van dit blog geweest. Hoofdreden daarvan is een plotse drukte in het webontwerpwerk. Ik voel me momenteel meer een herintredend webdesigner dan kunstenaar. Het zijn wel leuke, creatieve opdrachten waar ik aan werk.

Ik zie, lees, luister en ervaar nog steeds veel kunst dus zal proberen wat regelmatiger te posten. Hierboven een nieuw werk van Isa Genzken. Haar werk is behoorlijk veranderd de afgelopen jaren. Van een grote strakheid naar meer grunchy elementen. Hoewel tegelijkertijd veel elementen aanwezig blijven. Hierboven bijvoorbeeld de vensters en kleuren. En hoe verstilt het eerdere werk soms ook was, het had (/heeft) ook altijd humor. Duitse humor is minder expliciet dan Engelse en daarom wordt het ook door mij wel eens over het hoofd gezien.

anish kapoor

nieuw werk van anish kapoor (foto http://www.flickr.com/photos/janpeeters/)

In de prachtige monografie van Phaidon uit 2009 vertelt Anish Kapoor dat hij hoopt nog twee nieuwe ‘bodies of work’ te maken. De eerste is er al. Een installatie met machinaal vervaardigde objecten van cement. Bij binnenkomst in de zaal ben ik verbaasd en kan ik het niet direct plaatsen. Maar vervolgens krijg ik er geen genoeg van. Het is spannend, gelaagd werk dat de verbeelding prikkelt. Typisch Kapoor dus. Op de exposite in Bilbao (bovenstaande foto is in The Royal Academy in Londen gemaakt) is ook een documentaire te zien, The year of Anish Kapoor, waarin hij helder vertelt over hoe hij tot zijn beelden komt.  Aanrader voor alle kunststudenten en voor een ieder die in kunst geïnteresseerd is.

museum voor kunst

chichu museum

Het Chichu museum op Naoshima is gebouwd om een aantal kunstwerken te accommoderen, zoals ook DIA:BEACON bij New York. Het gebouw is ontworpen om een aantal specifieke kunstwerken te tonen. Het is onderdeel van Benesse Art Site. De architect is Tado Ando, die ook het Benesse House (museum + hotel) ontwierp en het nieuwe Lee Ufan museum.

Chichu herbergt werk van Claude Monet, James Turrel en Walter de Maria. Van Turrell zijn drie werken te zien waaronder Open Sky dat speciaal voor deze plek gemaakt is.

Helaas kan ik hier geen foto’s van de werken tonen, fotograferen was niet toegestaan.

concreet

concreet

benesse house, naoshima

uitzicht vanaf het hotelterras

Benesse Art Site Naoshima is een project van een bedrijf en stichting die kunst en goed leven willen stimuleren. Dat is niet uitzonderlijk in Japan, ook het MIHO museum heeft naast het tonen van kunst het goede leven als doel. Wat een goed leven is lijkt mij een filosofische vraag die op vele manieren te beantwoorden is.  Benesse biedt een aantal musea voor moderne en hedendaagse kunst en een luxe hotelaccommodatie op een aantal eilanden in de Japanse binnenzee.

Het bekendst en tevens oudst is Naoshima Island. Er zijn drie musea en een aantal art houses. Die art houses zijn oude gebouwen in een dorp op het eiland de gerestaureerd zijn en door kunstenaars ‘bewerkt’ zijn. Eén toont een lichtinstallatie van James Turrell, een ander is geïncorporeerd in een kunstwerk door Shinro Othake.

Een deel van de hotelkamers ligt in het Benesse Museum, de rest is verdeeld over twee paviljoens. In alle kamers is kunst. Op onze kamer hing een tekening van Frank Stella.
Het hotel heeft twee restaurants, een Japans restaurant in het museum en een westers restaurant bij de hotelgebouwen.

Tijdens het verblijf is het duidelijk dat Benesse (= live well) haar naam eer aan doet. Goede kunstwerken, prachtig gepresenteerd in een mooie omgeving. Mooie comfortabele hotelkamers, heerlijk eten en een geweldige service.

Nou gaat het goede leven niet enkel over goede verzorging. Die verzorging zorgt voor een rust en welbevinden die denken, meditatie en zijn dienen.

in het Chichu Art Museum

Being with art

pauze

Het herintreden is vooralsnog meer een terugkeer naar de kunst dan naar het kunstenaarschap. Ik zie weer regelmatig tentoonstellingen. In Japan was het vooral design en buhda. Moderne kunst is er weinig te zien en de oude kunst die getoond werd in musea betrof vooral budistische beelden. Uitzondering is de moderne kunst op het eiland Naoshima, daarover bericht ik later.
Verder viel op dat men er voor kiest weinig in een zaal te plaatsen. Ik vermoed dat men zo meer aandacht voor de tentoongestelde werken wil krijgen. Voor een verre reiziger heeft het als nadeel dat er slechts een klein deel van de collectie te zien is. Zo heb ik in geen prenten van Hokusai gezien.

Wilde aanvankelijk dit bericht in het Engels schrijven maar kon geen Engels woord voor herintreder vinden. Zou men dat elders niet doen? Is het daar weg is weg?

Hokusai

het museum maakt kunst

bord in vanabbemuseum

bord in vanabbemuseum

Dit soort borden zag ik hangen in het vanabbemuseum. Ze waren erg aanwezig en soms zelfs opdringerig in verhouding tot tentoongestelde kunstwerken. Soms functioneerden ze als wegwijzer, soms droegen ze teksten zoals bovenstaande. In de handige kleine museumgids die bezoekers krijgen stond het project wel vermeld maar zonder naam van een kunstenaar erbij. Ik vermoed daarom dat dit werk van de museumstaf zelf is. Zien zij zich zelf als kunstenaar? Is de getoonde kunst niet voldoende en behoeft het aanvuling in de vorm van deze borden?

van abbe retro

van abbemuseum

vanabbemuseum

Het vanabbemuseum vertoont momenteel de Zomeropsteling van 1983. Deze expositie werd gemaakt door de toenmalige directeur Rudi Fuchs en toonde o.a. recente aankopen van het museum.

In eerste instantie viel mij op hoe gedateerd de tentoonstelling en de getoonde werken waren. En ook dat er nogal wat werken tussen hingen van matige kwaliteit.

In tweede instantie vroeg ik mij af waarom de huidige directeur eigenlijk zo’n oude tentoonstelling opnieuw toont. Bij terugkomst lees ik op de website: “Door de presentatie van 1983 te reconstrueren wil het Van Abbemuseum de aandacht richten op de tentoonstelling als tentoonstelling.” Raar. Waarom wil het museum dit? Daar staat ook iets over op de site: “Door de tentoonstelling samengesteld door oud-directeur Rudi Fuchs en de tentoonstelling van de huidige directeur Charles Esche te vergelijken kan de bezoeker de verschillen in uitgangspunten van beide curatoren vaststellen en ontdekken wat hun achterliggende visie op de kunst en de functie van het museum is.” Waarom zou de bezoeker dit willen? Men bezoekt een museum toch om kunst te ervaren en niet om de visie van een voormalig directeur te vergelijken met die van de huidige? Academische navelstaarderij en conservatore ijdelheid zijn mijns inziens geen doelstellingen van een kunstmuseum.

Een goede tentoonstelling wordt vanzelfsprekend als tentoonstelling gezien, als samenhangend geheel. Als de tentoonstelling minder geslaagd is zal het als slechte tentonstelling ervaren worden of niet als tentoonstelling ervaren worden maar als een aantal kunstwerken die toevallig bij elkaar hangen. Ik denk dat de doelstelling van Charles Esche daarom zinloos is.