de kapellekensbaan

En zo kwam ik, voldaan door D&G, bij De Kapellekensbaan van Louis Paul Boon, het beste boek in de Nederlandse taal. En tevens en der beste boeken wereldwijd. Waanzinnig goed en ambitieus. Hij wil de grootsten evenaren en doet dat ruimschoots

on the line

p.6 Het hele gelul over A.I. is zo tegengesteld aan het op Natuur gebaseerde denken van Deleuze & Guattari. De mens is echt achterlijker dan in 1980!
De natuur is oneindig groot en de mens nietig klein. En wij denken alles te begrijpen en zelfs te kunnen evenaren. Onze domheid is het enige waarlijk grote aan ons.

p. 10 Burrows are rhizomorphic in all their functions: as habitat, means of provision, movement, evasion and rupture.

herlezen

Voor mij is een boekenkast nooit decoratie geweest. Daar ben ik ook te vaak voor verhuisd. Bij elke verhuizing gingen er ca. 2 bananendozen weg. Ik houd boeken als ik denk dat ik ze hoogstwaarschijnlijk ga herlezen. En dat doe ik regelmatig. Romans, kunst, filosofie, (media)theorie, kritiek enzovoort.
Als plaatje bij dit bericht een foto van de achterzijde van een semiotext(e) uitgave uit 1983.

multitudes

Wat Deleuze & Guattari schrijven over muziek is goed toepasbaar op de beeldende kunst die ik maak. Het moet niet te kaal zijn want dat neemt juist meer ruimte in bezit.
Het moet niet te gecompliceerd, beeldrijk, zijn want ook dat zet vast.
Het moet gelaagdheden hebben, vluchtlijnen, multitudes. Het moet meerduidig zijn maar de intenties van de maker wel voelbaar.

Ik moet beelden maken en telkens ook weer lezen. En dat wat ik zie als ik lees, met name in D&G, in beelden buiten mijn hoofd tonen. Niet door te proberen het letterlijk uit te voeren, de beelden zijn ook niet concreet in mijn hoofd, maar door beeld te maken, NIEUW beeld.
De weg naar dat beeld is vooralsnog fysieke beelden te maken met verf, tape en rasters en daar foto’s van te maken.
Zo blijf ik ook dicht bij de zeefdrukker die zich aanmeldde voor de kunstacademie.

new planet

On the science pages we read a lot exiting news about new discoveries, using new techniques. As an artist it’s just our work to do these things.

Manifesto

Ik zag deze film vorige week en  wilde na afloop klappen, maar dat is hoogst ongebruikelijk in Nederland buiten festivals.  Regisseur  Julian Rosefeldt heeft teksten van verschillende manifesten van kunstenaars en kunstgroepen gebruikt en in nieuwe scenes geplaatst. In al deze scenes speelt Cate Blanchett de hoofdrol. Tevoren had ik me verheugd op het raden welke tekst bij welk manifest hoort, maar eenmaal in de film deed ik dat nauwelijks. Het filmbeeld en Cate Blanchett verdienden mijn aandacht. Soms herkende ik teksten wel, soms niet. De combinatie van tekst en enscenering gaf een vervreemdend element. Een tekst van Claes Oldenburg  als gebed voor het eten, een Dada manifest als toespraak op een begrafenis. Of een schooljuf die haar klas het Dogma manifest voordraagt.
ik denk dat ik nog een keer ga kijken, om meer aandacht aan de tekst te geven en de soundtrack van Nils Frahm.