Ulay am Stedelijk

Ik was is het Stedelijk bij de Ulay tentoonstelling en was aangenaam verrast.

Het eerste werk dat ik zag was Anagrammatic Body Aphorismes, voor tijdschrift Avenue, uit de serie Renais sense, 1974 – 1975.
LEVE DE IDENTITEIT kan het actueler?

En verderop Mein Abschied als einzige Person. Paris 1974. 100% Deleuziaans.

En ook grote polaroids die ik niet eerder zag en fotogrammen, zoals de afbeelding boven dit bericht.

De jaren 1970 en 1980 waarin alles mocht en kon. En dat niet eens zozeer als kunst maar als Leven.
Ik verliet het Stedelijk met een dik boek waarbij ik een boek over zijn polaroids kado kreeg.

We zijn allen Afrikanen

± 150000 jaar geleden begon de uitstroom uit Afrika en in 150000 jaar verspreidt de mens zich over de aarde. Nu wordt dat opeens als probleem ervaren?

archief

Kunstenaars staan naast het alledaagse. Bedenk ik tijdens het lezen van The Remote Archivist, en publicatie van De Appel. Zij hebben van resttijd hoofdtijd gemaakt. De interessantste onder hen verbazen zich, ze doen onderzoek naar zaken die zij tegenkomen of in hun hoofd opkomen.
Een archief slaapt. Het is een verzameling die ergens aanwezig is. Wanneer er iemand binnentreed ontwaken delen van het archief, ze worden weer, tijdelijk, bij het actieve leven betrokken.

BODY

Het beeldend kunst werk moet lichamelijk zijn. Het concept is het werkterrein van de filosoof. Een kunstenaar dient een beeld te creëren dat ervaren kan worden.
Er is geen geest zonder lichaam, geen lichaam zonder geest. Een danser, een mimespeler gebruikt het lichaam als medium. Een schrijver gebruikt tekst als medium. Een medium is noodzakelijk om gedachten te uiten, over te kunnen dragen.

image by Tom van Teijlingen

beeld [filosofisch]

Dit beeld heeft een bestandstitel, sence-zin, die ik niet gegeven heb en heeft waarschijnlijk een ander beeld overschreven. Herinnert me aan de performance van Walid Raad in het Stedelijk.

Scroll to Top