Als ik lees dat een kennis met emiraat gaat ben ik verrast, nu al? En dan besef ik dat ook ik later dit jaar aow ga ontvangen. Ik denk dat Bergson’s begrip Duur dichter ligt bij hoe ik leven ervaar dan het begrip tijd. Tijd is een handigheidje voor roosters en agenda’s. De ervaringen met bepaalde mensen liggen voor mij niet in het verleden maar draag ik met mij mee, ervaar ik ook nu.

Ik lees zojuist in De Witte Raaf een artikel over Marcel Broodthaars, interpretatie, kritiek en ruimte. Om maar wat woorden te noemen. Wat me eraan stoort is dat het een kritiek over kritiek is. Wat me in eerste instantie enthousiast maakte is het begrip reïficatie oftewel verdinglijking. Omdat ik onder andere op kunstbeurzen dingetjes kunst zie, kunst als object en handelswaar waar het voor mij in kunst om andere dingen gaat, het ervaren, samengaan, verruimen.
Al vind ik kritiek op kritiek iets vermoeiend hebben, het stuk heeft toch voldoende gezichtspunten die het boeiend maken en het denken stimuleren: 
www.dewitteraaf.be/artikel/de-verovering-van-de-ruimte-benjamin-buchloh-marcel-broodthaers/

Is kunst een product of een ervaring, is kunst een ding of een verschijning? In onze kapitalistische maatschappij lijkt kunst op zijn best luxe handelswaar te zijn en op zijn slechts overbodige troep. Ik zie het meer als een houding, een intentie bij het ontstaan van een kunstwerk. Kunst kan aangenaam en vermakelijk zijn maar het moet meer dan dat zijn. Waarschijnlijk gaan kunst en kapitalisme slecht samen, kapitalisme vervuilt en vervlakt alles en dat is het meest zichtbaar geworden in haar Neoliberale vorm.

Waarschijnlijk geld bij kunst het algemene van tijd, het is een handig hulpmiddel om dingen te regelen en organiseren. Het onderscheid tussen oude en moderne kunst is dubieus en komt waarschijnlijk ook voort uit de economische visie.