Tag Archives: music

Superdry

Club Trouw Amsterdam has special acoustics. It’s a former printer works for newspapers. It is a big space with zero resonance. It appears to be a great location for electronic music. Thursday 19 April there were performances by Marc Bain and Alva Noto. Bot did incredible things with their sounds in the  hall. Marc Bain was even able to interrupt the voices of the audiance. (In the Netherlands people seem to go to concerts to meet friends and talk a lot.) He sliced the audiences sound in little pieces, like  a stroboscopic effect.

Alva Noto played a ruthless set with great visuals. The sounds were crystal clear and sharp. I’ve several of his records, but never heard his sound so good.

The night was organised witt the Stedelijk Museum.

gonzo(circus)

(Beeld: Monolake/Tarik Bari)

Het nieuwe nummer van Gonzo(circus) is weer een goede. Een mooie mix van nieuw talent en gevestigde namen. Mannen en vrouwen, muziek en andere kunsten. En de bijgevoegde Mind the Gap cd is ook opvallend sterk. Vaak is het nogal een samenraapsel, deze keer klinkt het als een album. En er zat wederom een track tussen die me verleidde tot een bestelling, deze keer een gouden LP van JAC BERROCAL, DAVID FENECH en GHEDALIA TAZARTES.

Achtergrondmuziek?

Tegenwoordig heb je oordoppen nodig voor het publiek i.p.v. de muziek. Bezoekers van concerten zijn meer in zichzelf geïnteresseerd dan in de muziek. Ze betalen een aanzienlijk bedrag om met hun vrienden een biertje te drinken en veel en hard te praten, terwijl op het podium muzikanten hun werk verrichten.

Ik bedacht vrijdag in  de Melkweg na een optreden van Monolake (Robert Henke geluid, Tarik Barri beeld) dat de waarde van muziek sterk veranderd is. De teruglopende verkoop van cd’s komt hoogstwaarschijnlijk niet door illegaal downloaden maar doordat het voor veel mensen geen waarde meer heeft. Muziek heeft hooguit nog waarde als setting, achtergrond.

De Max als babbelbox.
We leven in een periode waarin Facebook belangrijker is dan Wikipedia.

Splendor

Het duurt nog een tijdje alvorens Splendor Amsterdam haar eigen onderkomen heeft, maar er worden al wel regelmatig concerten gegeven. Zoals recent saxofonist  Ties Mellema met strijkkwartet EnAccord en Marijn van Prooijen op contrabas. In het mooie zaaltje van KHL speelden zij een programma met oude en nieuwe muziek, met als hoogtepunt een werk van David Dramm.

Gods Söner

De Player presenteerde tijdens Art Rotterdam een drietal performances van The Sons of God. Leif Elggren en Kent Tankred hebben een achtergrond in de beeldende kunst en geluid en hebben zichtbaar ook een ruime ervaring in performance. Concept, uitvoering, opbouw getuigden allemaal van groot vakmanschap en grote betrokkenheid. Kunst zoals kunst bedoeld is.

De Zonen zijn voor een werkperiode te gast geweest bij de De Player en gezamenlijk hebben ze ook een boeiende uitgave gemaakt. Ze hebben een oude kopergravure van het hoofd van Jesus C in vinyl gegoten en deze met een speciaal gemaakte speler tot klinken gebracht. De Player biedt een gelimiteerde editie van het afgietsel en en iets minder beperkte uitgave van het geluid op cd met print van de gravure te kop aan.

cesena

Oh wat was het mooi! Anne Therese de Keersmaeker wordt door recensenten vooral geroemd om haar muzikaliteit en de precisie van haar choreografieën.  Maar haar grootste kracht ligt in het feit dat ze de toeschouwer rechtstreeks in ‘het hart’ weet te raken. Het is juist de emotionaliteit van haar werk dat het zo boeiend maakt. In Cesena, een samenwerking tussen Rosas en graindelavoix is ze op haar best. Dansers zingen, zangers dansen. De voorstelling begint in het duister en langzaam wordt het lichter. De middeleeuwse muziek is prachtig.

show your ants

regelaar

Een voorprogramma van drie uur was te lang gisterenavond in de Melkweg. Drie jonge gasten die de zaal moesten vermaken in afwachting van Kenny Larkin en later als trio live Carl Graig, Moritz von Oswald en Francesco Tristano. De jongens werden geholpen door een enthousiaste mc die ons tot vervelens toe vroeg de handen in de lucht te steken. Mogen we a.u.b. zelf bepalen hoe we dansen?

Om kwart over twee begon dan eindelijk de hoofdact. Het was het lange wachten waard. Geen idee hoe je dit genre zou kunnen noemen. Piano, synthesizers, drumcomputers en -pads, samplers en nog meer elektronische apparatuur. Geïmproviseerde composities door muzikanten waarvan er twee vooral als techno-producent bekend zijn. Het zou even goed in het Muziekgebouw, Bimhuis of dus de Melkweg kunnen staan. Doet er ook niet toe: het was boeiend deze goede muzikanten experimenteel samen bezig te horen en zien. Een mix van hedendaags gecomponeerd, jazz en techno.

paradijs

twin peaks lounge

De grote zaal van paradiso oogde vlak voor het begin van night of the unexpeted 2011 als een david lynch decor. Vol verwachting klopte dan ook ons hart.

Daar was de opwinding wel mee ten einde. Er waren mooie optredens, onder andere van Sarah Nicolls die een stuk van michel van der aa uitvoerde.

sarah nicolls

Maar de extreme dynamiek die het meest kenmerkende is voor de nights of the unexpected ontbrak. Het was braaf. In voorgaande edities wisselde de meest verstilde muziek af met snoeiharde noise. Nu kwam na een boeiend optreden van hauschka, de muzak van thundercat feat. austin peralta. Tevoren had ik me al verwonderd hoe dit soort slappigheid op het programma was gekomen, door de plaatsing in het schema zakte de avond volledig in elkaar. Temeer daar er op dat moment geen optreden in de kleine zaal was.

starend naar het plafond

Waarschijnlijk vanwege de minder boeiende line-up waren er dit jaar minder bezoekers. Maar wellicht kwam het doordat er dit jaar 3 edities in verschillende steden waren. In ieder geval hoop ik niet dat het festival definitief inslaapt.

 

genres zijn zooo saai

vrije compositie

Gisterenavond was ik bij een concert van de Dramm LaBerge family. David (gitaar), Anne (fluit en computer) en Diamanda (viool) speelden  muziek die varieerde van Western Swing, een vroege country variant, tot computergestuurde hedendaags composities. Er zat ook een stuk voor viool en twee basdrums bij, Diamanda bespeelde twee basdrumpedalen én viool tegelijk.

Het was ondanks de grote variëteit een coherent concert. Genres zijn zo saai, waarom muziek in hokjes stoppen? Ik hou van muziek. Goede muzikanten die met plezier mooie stukken spelen is een feest.

Drifters are back!

Drifter TV life at Planet Art Amsterdam

Afgelopen zaterdag presenteerde Nils Mühlenbruch zijn nieuwe video, FIX ME UP, met een live vj-show in Planet Art.  Na een tijdje uit beeld geweest te zijn zijn de padvinders from outer space weer terug, De video is te zien op drifter.tv. Check it out.

splendor

podiumlijst van het zonnehuis

Een groep Amsterdamse musici heeft het initiatief genomen een eigen concertzaal te openen. In 2012 hoopt men een voormalig badhuis in het centrum als podium te gaan gebruiken. Ter financiering werft men o.a. donateurs die in ruil voor hun steun gratis concerten kunnen bijwonen. Tot de opening van het Splendor gebouw vinden de activiteiten op allerlei plekken in Amsterdam plaats. Het begon gisteren geestelijk in het Zonnehuis in Noord met 18 sterk uiteenlopende optredens. Wel alle van hoog niveau. Steun dit mooie initiatief, meer informatie op de website.

japanese noise

pachinko machine

Het is al jaren één van mijn favoriete muziekstijlen: Japanse noise. Een bak geluid waar toch structuur in zit. In Japan ontdekte ik waar het vandaan komt. Lopend in een winkelstraat in Tokio komt de herrie plots naar buiten als de deuren van een Pachinko hal opengaan. In andere steden zal zich dit vaak herhalen.

Pachinko machines zijn verticale flipperbakken/gokapparaten. Ze staan in rijen naast elkaar en maken veel herrie. Het geluid in zo’n hal is oorverdovend. Toch zitten er heel veel mensen rustig te spelen, urenlang.

Hieronder een opname in één van de ontelbare pachinkohallen in Osaka.
pachinko