vaak is kunstenaar een excuus, althans een geaccepteerde verklaring, voor het zoekende gedrag van sommigen. wat sommigen van ons doen is verkennen, onderzoeken, denken en dat verbeelden. wat ik ben is een dier behorende tot de soort mens, je mag me tom noemen en, om een plaats te mogen hebben, kunstenaar.
these are weird days. de rust is voelbaar in de omgeving. er komen geen vliegtuigen over, ik hoor minder trams en nu het hamsteren lijkt af te nemen is het zelfs aan de overkant rustig. het zijn vreemde tijden omdat we niet weten wat er gebeurt, hoe lang het gaat duren en hoe we straks verder gaan. misschien verandert er niets. of alles?
START DREAMING FUTURES
‘ik leef in het nu’ is helemaal niet hip, autonoom en positief. Leven in historiën, in ontwikkelingen, verbanden, vanuit de sociale beweging in het begin van de industriële revolutie, via de kraak en diy beweging van de jaren 1980 tot de commons in de komende jaren, the next decade. The raving twentytwenties.
I remember asking him. “Since you’ve stopped making art, how do you spend your time?” And he said, ‘Oh, I’m a breather, I’m a respirateur, isn’t that enough?” He asked, “Why do people have to work? Why do people think they have to work?”
– Calvin Tomkins about Marcel Duchamp, in The afternoon interviews
het produceren van dingen voor de handel lijkt de betekenis van het beroep kunstenaar. Terwijl het daar natuurlijk niet omgaat. Verkennen van de wereld en het Leven. Vormgeven van dat leven en de leefwereld. Helaas lukt dat minder in relatie tot onze omgeving al betogen juist jonge kunstenaars dat ze dat wel beogen. Ik vermoed dat dat deels is vanwege subsidieaanvragen en vanwege de algehele napraterij. En deels menen ze het.
