A life [immanence: a life; door Deleuze]
is een leven zonder waardeoordeel
een leven, een bestaan
een leven zonder naam of titel
een leven
is een leven zonder waardeoordeel
een leven, een bestaan
een leven zonder naam of titel
een leven
de wensmachines gaan niet over hebben hebben hebben, niet de consumentistische verlangens naar een andere wereld, werkelijkheid, het ontwikkelen van virtualiteiten.
Desiring machies are also liberating machines.
In het MuHKA in Antwerpen zag ik door de glazen wand van een tentoonstellingszaal wat ik dacht dat een repetitie voor een performance was die ik later die dag zou bezoeken.
Toen ik om 18 uur naar de zaal van de performance ging bleek het om een project te gaan waarin Anne Teresa De Keersmaeker & Rosas ter plekke in een aantal dagen een nieuwe choreografie wilde ontwikkelen. Dit project heeft als titel The Dark Red Research Project.
Ze vertelde ter inleiding dat ze als ze begint gedachten en muziek heeft. Eerst laat ze de dansers van Rosas bewegingen uit voeren, later komen de muzikanten erbij en daarna gaat ze de schrijven aan de choreografie.
Voor dit project had ze Diane Madden uitgenodigd, een danseres en danslerares die jarenlang bij Trisha Brown gewerkt heeft. Madden liet de dansers oefeningen doen in vallen en daarop reageerde De Keersmaeker en overlegde met Madden en de dansers. Hier kwamen nieuwe bewegingen uit voort.
Wij zaten als publiek op de vloer langs de rand en konden van zeer nabij ervaren hoe de eerste stappen naar een nieuw werk werden gezet.
De foto is dus gemaakt voor het publiek binnen gelaten werd, De Keersmaeker en Madden kijken samen naar een oefening.
In het S.M.A.K. in Gent hebben ze gelukkig niet de ambitie om hetzelfde te verzamelen en tonen als andere musea en zo zag ik op de collectie presentatie Highlights for a Future onder ander en mooie installatie van Korakrit Arunamondchai, een kunstenaar wiens werk ik nog niet eerder zag. De foto toont een detail uit de zaalvulllende installatie.
Er wordt veel verwacht van kunst. Het moet ons bevrijden uit de neergang die momenteel plaats vindt. Nieuwe virtualiteiten ontwikkelen.
Moet dat een ‘maatschappelijke’ kunst zijn, een ‘sociale’ , ‘politieke’, ‘kritisch’? Het moet in ieder geval een ‘eigen’ kunst zijn, een die zich niet laat opsluiten in ‘de werkelijkheid’, en die virtualiteiten verbeeld, toont, deelt.
Deze tekst staat in de bundel Two regimes of madness. De eerste keer dat ik het las vond ik het helder en dacht dit moet ik delen. Ik vond de tekst op Youtube.
Ik herlas de tekst om te lezen waarom ik hem wilde delen en deze keer herkende ik dat niet, kwam de tekst mij anders over. Vandaag spreekt het stuk over kunst als verzet, ‘Every act of resistance is not a work of art, even though, in a certain way, it is. Every work of art is not an act of resistance, and yet, in a certain way, it is.‘
Waarom is het een daad van verzet? Omdat het een virtualiteit laat zien die de zogenaamde werkelijkheid ter discussie stelt? Omdat verbeelding een vrijheid opeist?
Ik kom de laatste tijd steeds de opmerking tegen, o.a. bij Rosi Bratidotti in Posthuman Knowledge, dat de ratrace naar de ondergang alleen door kunst afgewend kan worden. Hoe dat is niet duidelijk. Zeker niet in de huidige vorm, waarin beeldende kunst zich toont als hebbedingetjes voor de rijksten. Eerder vind ik het in literatuur, zoals in The Freedom Artist van Ben Okri, maar kunnen mensen dit nog lezen, komt het nog binnen? Hoe brengen we kunst weer onder de aandacht, hoe delen we het, hoe verwelkomen we kijkers?
‘There is no work of art that does not call on a people who does not yet exist.‘