Tekst is bij Barthes het geschreven buiten de restricties van de literatuur.
het schrift, de taal, de Tekst zij lijkt te verdwijnen. of is dat te dramatisch? de babbel neemt het over, de leegheid, verveling. is dat een verdwijning van verlangen?
Barthes cs zijn non-romantici. Death of the author haalt de heroïek van de schrijver weg. het gaat om de Tekst, niet om een mens aan een tafel.
zonder zin, zinloos, zonder nut, nutteloos. vanuit verlangen, vanuit drift, op drift maar niet driftig.
ongekaderd onderzoek, ongericht onderzoek, onderzoeken.
de handeling, de houding. Deleuze en Barthes schrijven over verlangen. ook het schrijven van Spinoza was onderzoeken, een verlangen (?), drift (?) tot inzicht en kennis.
blijheid als beloning. bewuste blijheid geen euforie, niet zichzelf verliezen, juist bewust worden, zijn.
misschien is dit de toekomst/opvolger van het museum: een gebouw waar de collectie bewaard wordt en te bezichtigen is voor bezoekers. daarnaast kunnen er exposities op diverse plekken plaatsvinden waar hedendaags werk en collectie werk vertoond worden. musea oude stijl zijn dan niet meer nodig. er moet daarom goed nagedacht worden of museum Boijmans wederom verbouwd moet worden of beter gesloopt kan worden.
Deleuze leest ook als poezie. Taalkunst of beeldend oproepend. Deleuze schept ook nieuw beeld. Creëert vooral ook ruimte. Denkruimte, gebruiksruimte, potentiële ruimte. Mij stimuleert dat weer tot nieuwe beelden.
Deleuze laat zich ook stimuleren door het werk van anderen. Door Lucretius, Spinoza en vele anderen waaronder Lewis Caroll in Logic of Sense.
Niemand schept alleen, leeft alleen, werkt in het luchtledige. We verhouden ons altijd tot, zijn onderdeel van culturen, voortgebracht door natuur en cultuur.
Robert Irwin’s werk gaat over perceptie, waarneming, ervaring, wat licht en kleur doet met een ruimte en vooral in de waarneming van een bezoeker, waarnemer.
Mijn werk gaat over nieuw beeld. Beeld dat voorheen niet bestond, beeld dat werkend ontstaat.
De persoonlijke ervaring delen we, we willen de bezoeker/aanschouwer het werk laten ervaren, zonder voorwaarden, zonder referenties.
Ik heb momenteel een manier, methode, om dit beeld te genereren. Dat is nu, het is geen voorwaarde. Net als Irwin geloof ik niet dat het kunstenaarschap in keuze voor materialen ligt. Hoe kan Irwin in een bepaalde context de waarneming/ervaring van een bezoeker trekken, ruimte bieden?
Hoe kan ik een nieuw beeld laten ontstaan en tonen?
Wat zie ik? Ik denk dat Irwin en ik beiden niet de wereld ervaren zoals het ons geleerd is. Zoals we geacht worden haar te ervaren. Irwin wil toeschouwers een ruimte laten ervaren door ze enigszins te ontregelen, ze te bevrijden uit hun vooroordelen.
Visueel en dat is ook logisch voor een beeldend kunstenaar.
Ik doe het door een nieuw beeld te tonen, iets dat ze niet kunnen herkennen. Ik maak die beelden gestimuleerd door denken. Maar nodigt het ook uit tot denken? In ieder geval mag het geen plaatje zijn. Ik moet daarom trucs vermijden.
