witte de with

groener gras

cosima von bonin in witte de with

De Groene ging weer eens naar Rotterdam om te kijken of het kunstgras daar echt groener is. Een lekker oppervlakkig artikel over het kunstklimaat aldaar. Subsidieverslinder V2 mocht weer eens vertellen hoe geweldig ze zijn, zonder dat de journalist vroeg wat ze dan doen. De V2 baas mocht ook nog vertellen dat ze in R. zo lekker van aanpakken weten en niet zoveel vergaderden als in Amsterdam. Nou vind ik het zo slecht niet om te denken en overleggen voor je doet. Maar ik dacht bij het lezen vooral aan Worm, die voor hun nieuwe huisvesting afgelopen twee jaar waarschijnlijk meer hebben vergaderd met gemeentelijke instanties dan de Melkweg in haar 40 jarig bestaan ;).

Tot mijn verbazing werd er door diverse bobootjes geklaagd over Witte de With, de voornaamste reden waarom ik wel regelmatig naar Rotterdam ga. Zal wel zijn omdat je er na moet denken?

Groot manco was dat er helemaal geen woord viel over de beleidsverandering onder burgemeester Opstelten. Gesteund door Leefbaar Rotterdam zag hij Rotterdam vooral als podium voor massa-evenementen, liefst op het gebied van sport en met veel herrie.
Des te interessanter omdat dezelfde Opstelten, nu met de PVV, minister is in een regering die ook liever grootschalige sportevenementen ziet dan kunst.

triumph des willens

still from movie by Sarah Morris
still from Bejing, 2008 by Sarah Morris

Op de tentoonstelling Morality in Witte de With is de film Bejing, 2008 van Sarah Morris te zien. Ze heeft gefilmd in Bejing ten tijde van de olympische spelen. We zien beelden van de openingsceremonie, sporters in actie, bobo’s die zich voorbereiden, celebrities op de tribune, de stad en haar bewoners. De beelden zijn mooi en geven een andere kijk op het evenement dan wat we er van op tv zagen. Dit gebeurt door de keuze van het soort beelden, het camerawerk, de montage en ook door de vertoning op groot scherm in een expositieruimte. De titel van de expositie hielp ook vast bij mijn eerste associatie toen ik de film zag: Triumph de Willens, de nazi-propaganda film van Leni Riefenstahl uit 1935.

De film van Sarah Morris toont duidelijk dat de olympische spelen primair een progaganda instrument zijn. In 1996 in Atlanta voor een frisdrank fabrikant, in 2008 in Peking voor een dictatoriaal regime.

still from Bejing, 2008 by Sarah Morris

kunstkijken

wdw 17-12-2009
wdw 17-12-2009

Op de tentoonstelling Morality in Witte de With maakte ik een aantal foto’s van het videowerk Voight kampff van Ron Terada. Door de beeldhoek die ik koos onstond een nieuw beeld. Ik ervaar dit als zijnde een foto van mij. Het is weliswaar gebaseerd op het werk van Ron Terada maar ook een nieuw werk.

Mooi onderwerp bij een project dat over moraliteit gaat. Van wie is een beeld? Een oude vraag maar wel één die steeds vaker gesteld wordt. Vrijwel iedereen heeft tegenwoordig voortdurend een camera op zak en beelden worden middels internet razendsnel onderdeel van het publieke domein.  Toch wordt er vaak nog kampachtig omgegaan met beeldrecht en copyright. En speelt de romatiek van de originaliteit nog een belangrijke rol.
We worden allen voortdurend beïnvloed door wat we zien, horen en voelen en verwerken dat in wat wij zelf voortbrengen. Bewust en onbewust.

kis

ground control van edith dekyndt in witte de with
ground control van edith dekyndt in witte de with

Ik had al bedacht dat Keep It Simple het motto voor TastyMouse (mijn webontwerperij) in 2010 zou zijn, maar nu ik vanochtend deze foto terugzie bedenk ik dat het ook een goed uitgangspunt voor het herintredend kunstenaarschap is. Ik maakte de foto vorig jaar in Witte de With waar deze ballon zich in één van de zalen bevond. Bezoekers konden hem een zetje geven waarna hij traag door de ruimte bewoog. Ja, dat kennen we van balonnen. Kunst hoeft ook niet origineel te zijn. Het moet ruimtelijk werken en de verbeelding stimuleren en dat deed dit werk van Edith Dekyndt.

beetje denken, stukjes schrijven, foto’s maken,

Ian Wallace in Witte de With
Ian Wallace in Witte de With
dat wil ik.

Zei ik tegen de vriendin waarmee ik de tentoonstelling van Ian Wallace bezocht in Witte de With.
We keken naar een foto waarop de kunstenaar aan het werk was achter een tafel in een galerie. Een vrijwel identieke foto, maar dan in zwart wit en met een 20 jaar jongere Wallace, hing elders in de expositie. A Literature of Images heet de exposite en dat was de reden van mijn bezoek.
De titel is gelijk aan die van een tekst van Wallace die op de tentoonstelling te lezen valt en waar hij zijn interesse in beeld toelicht.
De tekst ligt op een tafel die als een lijn schuin in de ruimte staat. Er liggen ook fax uitwisselingen met galeries op. Daarin wordt over het werk, de betekenis ervan, het verschepen van werk en ook over de benarde inkomenspositie van de kunstenaar geschreven.

Ian Wallace heeft een consistent oeuvre opgebouwd dat zich door de jaren heen is door blijven ontwikkelen. In de tientallen jaren dat hij als kunstenaar werkzaam is is de betekenis en de positie van beeld(taal) ook flink veranderd.
De expositie is een aanmoediging om daar over te denken. Over een literatuur van beelden anno nu.

In Rotterdam bezocht ik ook Warum 2.0, een installatie in V_2. Ook sterke visuele en auditieve ervaring waarbij betekenis en interpretatie van beelden ook onderzoeksgebieden zijn. Komt wellicht ook nog een stukje over.

de stad als kunstwerk

uitzicht vanuit witte de with
uitzicht vanuit witte de with

Kunstcentrum Witte de With heeft op haar ramen een folie geplakt waardoor het contrast van het uitzicht verhoogd wordt. Rotterdam wordt zo zelf een kunstwerk. De stad wordt een foto, nee, er komt rook uit een schoorsteen, een vlag wappert: de stad is een videowerk.

Het sloot prachtig aan op de expositie van Ian Wallace die ik bezocht, die al tientallen jaren foto’s in de stad maakt.

uitzicht vanuit witte de with
uitzicht vanuit witte de with

uitzicht vanuit witte de with
uitzicht vanuit witte de with

Scroll to Top