In een discussie tussen Franciscaner minderbroeders over de misdragingen van paus Johannes XXII, in Umberto Eco’s ‘De Naam Van De Roos’, vraagt een deelnemer ‘Waarom toch?’ en antwoord William ‘Ik geloof niet dat er een reden voor is. Het is een proeve die hij zich veroorlooft, een daad van hoogmoed. Hij wil werkelijk degene zijn die voor de hemel en de aarde beslist.’
Ik dacht meteen aan Trump. Rationele verklaringen zijn niet toepasbaar voor zijn gedrag.
Het lezen in ‘De naam van de roos’ van Eco herinnert me eraan dat Amerikaanse complotdenkers christenen zijn. Door waanzin bevangen en hun eigen gezonde verstand overschreeuwend met vuiligheid die hen opwindt
We leven in een tamelijk onaangename wereld, waarin niet alleen de mensen, maar ook de gevestigde machten er belang bij hebben ons droeve affecten over te brengen.
Gilles Deleuze in gesprek met Claire Parnet, 1977 (vertaald door Monique Scheepers in 1991)
“Contrary to a fully established discourse, there is no need to uphold man in order to resist. What resistance extracts from this revered old man, as Nietzsche put it, is the forces of a life that is larger, more active, more alternative and richer in possibilities. The superman has never meant anything but that: it is in man himself that we must liberate life, since man himself is a form of imprisonment for man. Life becomes resistance to power when power takes life as its object. Here again, the two operations belong to the same horizon (we can see this clearly in the question of abortion, when the most reactionary powers invoke a ‘right to live’). When power becomes bio-power, resistance becomes the power of life, a vital power that cannot be confined within species, environment or the paths of a particular diagram. Is not the force that comes from outside a certain idea of life, a certain vitalism, in which Foucault’s thought culminates? Is not life this capacity to resist force? From The Birth of the Clinic on, Foucault admired Bichat for having invented a new vitalism by defining life as the set of those functions which resist death? And for Foucault as much as Nietzsche, it is in man himself that we must look for the set of forces and functions which resist the death of man. Spinoza said that there was no telling what the human body might achieve, once freed from human discipline. To which Foucault replies that there is no telling what man might achieve ‘as a living being’, as the set of forces that resist.”
Deleuze: Foucault
30 jaar na Mycelium in Landbouwbelang Maastricht beginnen het rizoom en schimmels eindelijk de aandacht te krijgen die ze verdienen. Schimmels zijn een zeer oude, grote en belangrijke levensvorm op de planeet waarop wij wonen. Voor de filosofen Deleuze & Guattari diende het rizoom ook als basis voor hun concept voor alternatieve en meer vruchtbare denkwijzen. De expositie Funghi in het Nieuwe Instituut vraagt opnieuw aandacht voor de alomtegenwoordige schimmels. We leven intens en intiem met hen samen en verontachtzamen hen evenzeer.
(afbeelding: eigen werk, 2025)
Dit soort cafés maakt Berlijn geweldig. Waar in Amsterdam de horeca bestaat uit nietszeggende gelegenheden met smakeloze interieurs vindt men in Berlijn nog authentieke ruimtes. Voor mensen in plaats van consumensen.
Deze installatie in het Hamburger Bahnhof is plots helemaal actueel en een inspiratie voor (jonge) mensen vandaag. Beuys hield bijeenkomsten met onder andere kunststudenten en maakte daarbij aantekeningen op schoolborden die vervolgens gefixeerd werden.
Tegelijkertijd is even verderop bij KW een expositie met actuele politieke kunst waar vooral ook werk van buiten de eurocentrische bubbel te zien was.
Kunst hoort raadselachtig en vreemd te zijn.
Je hoeft niet te weten wat je ziet.
Bedacht ik tijdens het lezen over musea en vermaak in De Witte Raaf. En ook tijdens het invullen van een enquête na een bezoek aan de Fiona Tan expo in het Rijksmuseum waarin gevraagd werd of ik mij vermaakt had. Hoezo vermaakt??
‘The Baroque artists know well that hallucination does not feign presence, but that precense is hallucinatory.’
Deleuze, The Fold p.125
‘The soul and the body can always be truly distinguished, but inseparability traces a coming and going between one level and the other. My unique monad has a body; the part of this body have crowds of monads; each of this monad has a body …’
Deleuze, The Fold p. 108
‘We have seen that the world was an infinity of conversing series, capable of being extended into each other, around unique points. Thus every individual, every individual monad expresses the same world in its totality although it only clearly expresses a part of this world, a series or even a finite sequence.
Deleuze, The Fold p. 60
Leven is wonderbaarlijk en kunst laat ons dat soms ervaren.
Leven is ook geweldig (zelfs nu voor sommigen).
Bedacht ik terwijl ik naar Janine’s Room keek in Fiona Tan’s expositie Monomania in het Rijksmuseum.
Die tweede zin drukt een gevoel uit bij de beelden van een studeer/werkkamer en in algemene zin ís het ook zo ook al probeert de consumens zoveel mogelijk leven te vernietigen. De consumens is een levensvorm die haar angst poogt te maskeren middels consumptie en dit uit middels haat. Er zijn ook nog mensen die leven in een studeer/werkkamer en mensen die dat vastleggen en delen.
