Category Archives: blog

Magical Thinking: Towards a Future Worth Living

was de titel van het conferentie deel van Sonic Acts 2020 en dat werd helaas niet waargemaakt. Met zo’n titel verwacht ik verhalen over alternatieven voor de doodlopende weg waarop we nu bewegen. Veel verder dan dat we moeten leren van ‘Indigenous Peoples’ kwam men niet. Het was vooral een herhaling van vorige edities van Sonic Acts, wij mensen zijn idioten en het kapitalisme vernietigt alle leven. Dat weten we nu wel, maar hoe ontsnappen we aan onze waanzin?

Dat is ook moeilijk maar het is droevig dat we zelfs niet kunnen denken hierover.
Als ik mijn eigen aantekeningen lees kom ik ook niet verder. Wij mensen zijn consumensen geworden, enkel de identiteit van consument is nog leidend in ons bestaan. Hoe we ons hiervan kunnen bevrijden, hoe we ons kunnen richten op leven, zijn, dat weet ook ik niet. Het VPRO programma Tegenlicht laat soms alternatieven zien, bijvoorbeeld over voedselproductie in de stad.

De titel van de conferentie was goed. Ik dacht aan hippies, aan provo, Aboriginals, andere diersoorten, Zen. Maar er was te weinig magisch denken, misschien zijn we ook daar voorbij en lopen we echt dood.

leporello

Het idee van de leporello’s leeft nog en heeft afgelopen dagen een nieuwe impuls gekregen, ze bewegen richting boeken. Wordt vervolgd.

beurs

Ik was gisteren op Art Rotterdam en daar was weer niets aan. Kunst in Nederland wordt steeds armzaliger lijkt het. Zo’n beurs is natuurlijk niet representatief, het hangt er enkel voor de handel, niet voor de kunst en kunstliefhebbers.

leven naar de geest

Een door de ratio gestuurd leven, leven met verstand. Je niet mee laten slepen door gevoelens. Ja, gevoelens zijn er en hebben soms ook een stimulerende energie. Maar over het algemeen is leven geleid door gevoel slavernij. En het is vaak destructief. Zeker nu het gevoel tot meer consumptie leidt. Het gevoel vooral op het ik gericht is. Gevoel een vorm van verdwazing (geworden) is.
Leven naar de geest, in de zin van Spinoza, streven naar groter inzicht. Onderkennen dat we (er is geen ik) onderdeel zijn van Natuur (of god) en van daaruit liefde en respect hebben voor Natuur en Leven. Waarbij Leven veel meer is dan die paar jaar dat we ademen.
Ontwikkelen en liefhebben, dat is leven naar de geest.

Een tentoonstelling met werk van …

Adriana Varejão, Azulejaria de Cozinha com Presuntos [Keuken tegels met hammen], 1995, olieverf op doek, 140 x 160 cm. Foto: Vicente de Mello.

Een geweldige tentoonstelling in Witte de With Rotterdam, het soort groepstentoonstelling dat ik zo sterk mis in Nederland. Een duidelijk thema met historische connectie en gevarieerd werk van hoog niveau.

Wat wij in NL kennen als Delfts Blauw is een soort keramiek dat oorspronkelijk uit China komt, daar deels geproduceerd met grondstoffen uit het Midden Oosten.
In de tentoonstelling werk van kunstenaars uit verschillende delen van de wereld die toont hoe een bepaald soort keramiek in verschillende culturen en perioden tot unieke vormen komt die ook tot iets universeels behoren.

Daarmee is dit een tentoonstelling die informatie verbeeld over de wereld zonder dat het afgedwongen educatief is. In deze tijd waarin dodelijk saai de norm is voelt deze frisse bries weldadig. Gaat dat zien.

Van de website:
“Deze tentoonstelling onderzoekt hoe vorm landsgrenzen doorkruist. Neem blauw-wit aardewerk, zoals Delfts Blauw in Nederland, Qinghua-porselein in China, Iznik-keramiek in Turkije, Azulejo in Portugal, Engels porselein (‘China’) of Talavera Poblana in Mexico. Een kosmopolitisch artefact met zijn wortels in de wereldhandel, maar overal aangepast aan lokale tradities. Het is die wereldhandel, onlosmakelijk verbonden met het kolonialisme, die samenlevingen ingrijpend veranderde. Door een kunstuiting van een wereld in beweging als vertrekpunt te nemen, nodigt deze tentoonstelling uit om historisch blauw-wit aardewerk te zien als mobiele drager van ideeën en tradities, maar ook als vertrekpunt en bestemming hiervan. Er is werk in diverse media te zien van hedendaagse kunstenaars uit Noord-, Midden- en Zuid-Amerika, Azië en Europa.”

Lille

Op een back-up schijf kwam ik deze foto tegen die ik lang geleden maakte in Lille met filmcamera die zeer primitieve foto’s maakte. Those were the days. Ik was op weg naar vrienden in Ray sur Authie en gebruikte de tussenstop om de nieuwe architectuur in Lille te bewonderen.

A-Z

Als ik een interview lees in apartamento met Andrea Zittel en de foto’s van haar huis en werk bekijk kan ik niet stil zitten. Ik pak een zaag en zaag mijn aanrecht rechter af opdat ik het morgen gelijk met mijn tafel kan verven.
Ik krijg zin en energie om mijn ruimte verder te verbeteren. Om nieuw werk te maken. Ik ervaar mijn leven als beter door hoe Andrea Zittel praat over werk & leven. Over ruimte ervaren, maken en creativiteit. Haar leefruimte, woonruimte is tevens testruimte. Haar werk combineert meubel en sculptuur. Vaak is het hetzelfde: een installatie is  meubel in huis en sculptuur in een galerie. Geen slappe hap zoals zoveel mensen die op het grensgebied van kunst en design werken. Zij heeft een eigen benadering waarbij het verschil tussen kunst en gebruiksvoorwerp niet groot is, niet voornaam. ‘in my opinion art is anything that is relevant and interesting and changes the way people think’.
Iets maken vereist creativiteit, dat is geen unieke eigenschap van kunst. Zij stelt zichzelf vragen vanuit haar leven, hoe zij haar leven ervaart en vertaalt dat naar leefomgevingen. Furniture, shelter, tapestry etcetera.

de foto is een dag later gemaakt, met geverfde tafel en aanrecht

VEEL

Er is veel, er wordt veel gemaakt, mensen willen veel.
Tijdens een bezoek aan één van de studioos tijdens Rijks Open bedacht ik dat een jongmens nog meer wil dan een 50+er. Er wordt ook meer van hen verwacht. Zij moeten ‘een plek veroveren’.
Ik bedacht ook dat Spinoza en filosofie op de Nederlandse scholen onderdeel van het curriculum moet worden, vanaf de basisschool.
Dat er meerder werkelijkheden zijn weet een kind instinctief. Maar zo spoedig mogelijk wordt het geleerd dat er één werkelijkheid is. Waarin het een vaste rol moet spelen.
Dat weten we en we gaan er mee door, we zijn allen medeplichtig.
Het lijkt anno nu strenger/strikter te zijn en dat samen met het feit dat er meer mensen zijn draagt het waarschijnlijk bij aan de toenemende psychische problemen.

I’m writing my name in graffiti on the wall

Ik zag een Franse docu over Jean-Michel Baquiat waarin te zien was hoe hij begon als straattekenaar. Met een paintmarker schreef hij tekst. GrafityPoemSlam. Cool.

Als ik aan het werk ben met nieuw beeld hoor ik regelmatig de rap van KRS-One in mijn hoofd. Cool.

soundart

Ik was gisteren in Worm voor de Instruments Make Play Fair, een beurs met muzikanten die hun eigen instrumenten bouwen. Vaak zijn het elektronische maaksels waarmee piepjes en ruis gemaakt wordt. Gelukkig waren er ook aan aantal mensen die zicht niet hiertoe beperkten. Eén van hen was Jasna Veličković die muziek maakte met behulp van stalen kogels en andere objecten.