blog

Een pleidooi, een verhaal,

is wat Rick Dolphijn schrijft in zijn essay THE CRACKS OF THE CONTEMPORARY. Denkend vanuit Spinoza, Deleuze, Guattari en Murakami deelt hij inzichten. Aangemoedigd door Foucault roept hij op tot non-fascist living. Tot een post-human leven op deze planeet waarop we delen en uitwisselen. Waar in we leven vanuit kracht. Nietzsche.
Dolphijn op Sonic Acts 2017, ik las het essay in de catalogus.

strange edit

appropriation is een van de vreemdste verwijten van deze tijd. Als men zich open stelt, zich laat beïnvloeden heet dat toe-eigening?! Het koppelt cultuur aan zuiverheid en dat is eng. Het drijft het hokjesdenken tot het uiterste, het stampt leven de grond in. Wat het extra droevig maakt is dat dit vreemde verwijt vaak komt van mensen die denken zo ruimte te creëren, wonderbaarlijk. Ontwikkelen mensen newspeak om zichzelf op te sluiten?

BEING NUMEROUS

Anti is nooit oké. Door anti te zijn verbindt je je met waar je tegen bent. Een ant-fascist (Antifa) is een variant van fascist, hij/zij neemt kenmerken en technieken over van de fascist. Being numerous essays on non-fascist life van Natasha Lennard is een teleurstelling.
Ik had verwacht dat het over het leven in/als veelheden zou gaan in de lijn van Deleuze & Guattari en no-fascist life over hoe een leven vorm te geven in deze duistere politieke periode.
Maar het boek is een pleidooi voor antifascisten en het gaat over het rascistische, rechtse, justitiesysteem in de USA. Dat laatste is helaas bekende stof.

Een boek over VEELHEDEN (mulitudes) over leven na de illusies van het IK gekoppeld aan ruimte scheppend (samen)leven zou hoogst interessant zijn. …

2022 another fine mess

Another fine mess, die uitspraak van Laurel en Hardy komt omhoog in mijn hoofd elke keer als ik aan het nieuwe jaar denk. Dankzij de onnozele Nederlandse stemmers zal er ook komend jaar niets ten goede veranderen. Droef, ergerlijk.

gedenkparken

De gemeente Amsterdam ontwikkelt een nieuw groen plan voor de stad. Een onderdeel daarvan zijn de gedenkparken, de groene zones die nu begraafplaatsen heten en deels afgesloten zijn. Van een stortplaats voor lijken naar een park waarin wij levenden kunnen dwalen en rusten te midden van de resten van hen die niet meer leven. De doden worden weer onderdeel van het stedelijk leven. Mooie gedachte.

niets nieuw

Wij denken soms dat we in een vreemde tijd leven met fake news en social media madness maar reeds in 1967 schreef Guy Debord erover in De Spektakelmaatschappij en in 1987 in Commentaar op de spektakelmaatschappij. En ook de Covid deskundigen kenden hun rol toen al. Debord’s teksten zijn helaas hoogst actueel.

TENTAKELMAATSCHAPPIJ

Ik lees in De Spektakelmaatschappij van Guy Debord en lees over octopussen op internet. Eerst een artikel over het onzalige plan om octopussen te kweken voor onze consumptie, daarna een interview met Laure Provost. In beide artikelen wordt gesproken over de hoge intelligentie van deze dieren, hun bijzondere motoriek en grote schoonheid.
Het feit dat mensen andere soorten willen opsluiten en fikken, willen kwellen en exploiteren is verschrikkelijk en de zoveelste uiting van de spektakelmaatschappij. Alles is product, een non productief leven wordt als waardeloos ervaren. NIETS HEEFT WAARDE behalve onze opgeklopte eigendunk.
De Tentakelmaatschappij grijpt in op alle facetten van het leven, zij omstrengelt en wurgt ons. Ze laat ons niet los en laat ons geen ruimte.

Scroll to Top