Category Archives: blog

rhizome

Ik denk dat er overschat wordt hoeveel het internet veranderd heeft. Ook tv bracht veel oppervlakkigheid en werd van hetzelfde beschuldigd als internet nu. Deleuze was duidelijk in zijn afwijzing van tv en zou niet anders denken over het internet van Google en Facebook.

De tv bracht veel vervlakking maar ook de VPRO. Internet brengt veel onzin maar ook colleges van Deleuze.

Maar bovenal brengt internet geen wezenlijke vernieuwing omdat het werkt op binaire techniek.

Spinoza pratical philosophy

Met Spinoza practical philosophy geeft Deleuze niet alleen een goede inleiding in het denken van Spinoza maar ook in zijn eigen denken.
Het concept van de gemeenschappelijke begrippen (common notions) is volgens hem de reden dat Spinoza stopte met de Verhandeling over het verstand om te beginnen aan de Ethica.
Het slot van de Ethica roept een aantal vragen op die Spinoza waarschijnlijk zou aanpakken in en volgende verhandeling die er door zijn dood niet kwam.
Daar begint het denken van Deleuze. Zijn lichaam zonder organen en andere concepten.
Een gemeenschappelijk vlak van immanentie.

Even interessant is Deleuze’s opmerking over het tekortschieten van de geometrische methode tegenover de fysisch-chemische en biologische benadering. Dat is ook mijn kritiek op de kunstmatige intelligentie gebaseerd op digitale techniek.

Ons denken is elektro-chemisch.
En het gebeurt   perse in verhouding tot. Tot eerder denken, tot anderen, tot onze omgeving, tot.

longlat

In short, if we are Spinozists we will not define a thing by its form, nor by its organs and its functions, nor as a substance or a subject. Borrowing terms from the Middle Ages, or from geography, we will define it by longitude and latitude. A body can be anything; it can be an animal, a body of sounds, a mind or an idea; it can be a linguistic corpus, a social body, a collectivity. We call longitude of a body the set of relations of speed and slowness, of motion and rest, between particles that compose it from this point of view, that is, between unformed elements. g We call latitude the set
of affects that occupy a body at each moment, that is, the intenive states of an anonymous force (force for existing, capacity for being affected).
In this way we construct the map of a body. The longitudes and latitudes together constitute Nature, the plane of
immanence or consistency, which is always variable and is constantly being altered, composed and recomposed, by individuals and collectivities.

anything difficult is put into a mysterious box

Eyesight and vision are associated with knowledge, discovery, power and the masculine. Smell is shrouded in mystery, subjectivity, because it’s related to long-term memory. There are things about smell that are objective; they’re just really difficult to talk about. And anything difficult is put into a mysterious box, and therefore feminine.
Anicka Yi

we’ve lost our empatic core

las ik in een interview met Anicka Yi. Een boeiende uitspraak. Ik denk dat ze gelijk heeft. voor mensen is empathie een essentiële kwaliteit voor het voortbestaan. het verlies ervan is dan ook gevaarlijk.
I believe we’ve lost our empathic core because we’ve neglected these other senses, like smell and touch and taste. Zegt Yi, of het daar door komt weet ik niet maar ik wil daar zeker over nadenken, vooral ook omdat het verlies van de empathische kern gelijk lijkt te lopen met de opkomst van internet.

Amsterdam rhizome

Amsterdam, a city not rooted at all, a rhizome-city with its canal-stems, where utility is linked to the greatest folly, in its relationship with a commercial war machine.

Deleuze & Guattari: On the Line, Semiotext(e) 1983

mezelf voor de gek houdend

Ik demonteerde vanavond een werk dat ik ca. 1995 maakte. Een onderdeel wil ik gebruiken als sjabloon voor nieuw werk.
Ik lees in een boek over Anicka Yi, een Amerikaanse kunstenares van Koreaanse komaf.
Ik heb het naar mijn zin. Ik verbeeld me dat ik in een geestrijke wereld verkeer. Het is fijn over beelden te denken. Het is fijn om te denken. Verbeelding is een groot goed.

we’ve lost our empatic core

Zegt Anicka Yi in een gesprek met Caroline A. Jones dat ik zojuist las in het boek ANICKA YI 6,070,430K OF DIGITAL SPIT. Het is een van de redenen dat ze zich niet enkel op het visuele richt maar ook op de andere zintuigen. Ik heb het werk van Yi nog niet in het echt gezien maar het boek is boeiend en inspirerend.
Het boek verscheen o.a. bij een expositie na een werkperiode als gastkunstenaar op het MIT. Daar werkte ze o.a. samen met (chemisch-) biologen en andere wetenschappers. Het is boeiend hoe ze verhalen, filosofie en wetenschap gebruikt om tot autonome werken te komen.

getting used to

the internet is about sharing, which involves sharing with oneself. posting on this blog gives me an opportunity to be a viewer of my own images.

waarom?

Gisteren keek ik weer rond in de presentatie van de Borgman collectie in het Stedelijk. De schenking die gekocht bleek te zijn. Als ik kijk zie ik dat het inderdaad een waardevolle uitbreiding van de collectie is. Cosima von Bonin hóórt in het Stedelijk, Isa Genzken verdient een grotere plek in de collectie (ai, ik lees dat het hier om een bruikleen gaat, jammer) en Paulina Olowska is ook in een klap sterk aanwezig. En nog drie vrouwen ook, zoals bekend is de afwezigheid van werk van vrouwen een schandelijke omissie in het Stedelijk.

Waarom is niet direct verteld dat het een aankoop betreft? Volgens  mij voor een bescheiden bedrag, oftewel het betrof een goede deal waar men trots op kan zijn. In plaats van dit als zodanig te presenteren werd het gebracht als een schenking en is er buiten de publiciteit voor een klein deel van het werk veel betaald. Dit is zo dom. Het is iets vreemds van deze tijd: liegen om de zaken slechter voor te stellen. Van een gouden deal een schimmige aangelegenheid te maken. Waarom toch?

Anne Goldstein was de eerste vrouw die het museum mocht leiden, ze vertrok helaas te snel. Beatrix Ruf was nog sneller weg. Nu maar hopen dat men zo verstandig is weer een vrouw te kiezen om er nu zorgvuldiger mee om te gaan.

vierkant of?

Al zolang ik beeld maak heb ik een voorkeur voor een vierkant formaat. Een ander formaat suggereert een richting. Een tafereel, een formaat is verhalend. Een cirkel zou dat minder kunnen doen maar is door zijn afwijkende vorm (in schilder- druk- en fotokunst) te opvallend, ook daar speelt het formaat dan weer een rol. Een vierkant is het meest neutraal.

Ik kwam bij de smalle rechthoek door de proefdrukken die ik soms maak bij het printen en omdat ik gevraagd werk iets te maken voor het ladekastproject van bij galerie Phoebus. Een houten la is minder neutraal dan een witte muur.
Eén proefdruk had ik opgehangen omdat ik hem intrigerend vond, een ‘eigen beeld’. Er kwamen positieve reacties op, ook bij andere kijkers werkte het zo. Door de uitsneden uit een grotere afbeelding ontstaat er een ander soort vervreemding.
Nu, vanwege het ladekastproject, ben ik aan het onderzoeken bij welk soort beelden dit het best werkt. Het werk zal van bovenaf bekeken worden terwijl het ligt.

ambitie in de kunst

Er lijkt momenteel nauwelijks ambitie te zijn onder kunstenaars, ambitie om iets nieuws te doen, iets erg goed te doen. De enige ambitie lijkt het verlangen naar succes te zijn. The Image of Holland, kunst benaderen als talentenjacht. En het beperkt zich absoluut niet tot de beeldende kunst, in muziek, theater, literatuur enzovoort is scoren met een cover het enige doel. Droef en vooral een verspilling van talent en mogelijkheden.

nieuw beeld

Ik was vanochtend bij de expositie Bol / Flinck in het Rembrandthuis. In een  van de zaalteksten stond dat Ferdinand Bol en Govert Flinck tijdens hun leven net zo succesvol waren als Rembrandt maar daarna in zijn schaduw kwamen te staan. De huidige expositie heeft de ambitie ze daaruit te halen.
Ik bedacht dat het grootste verschil tussen Rembrandt en Bol en Flinck was dat Rembrandt een nieuw beeld gemaakt heeft. Een nieuwe beelding. Dat is een zeldzaam goed en dat is het wat sommigen, zoals Rembrandt, er uit doet springen.
Daarnaast lieten de etsen van Rembrandt, die naast het werk van Bol en Flinck hingen, zien dat hij ook gewoon beter was. Juist in zijn etsen was Rembrandt uitvinder en schepper. Vernieuwer in de techniek en hij kon echt beeld laten ontstaan en maakte optimaal gebruik van de mogelijkheid tussendoor (pref)drukken te maken. Het was een ideaal medium voor hem en elke keer als ik ze zie kijk er bewonderend naar. Er hing nu bijvoorbeeld een ets van iemand die bij het raam in een donkere kamer zat te lezen. Hij verdween deels in het duister maar was ook duidelijk aanwezig. Zo goed.

Ordinator liquído

ordinator liquido by Tom van Teijlingen

Ik erger me al een tijd aan het gelul over kunstmatige intelligentie. Al die niet-denkers die een toekomst zien waarin computers kunnen denken. Daarbij baseren ze hun verwachtingen op onze rekenmachines, want dat zijn onze binaire computers.
Hersenen werken op elektrische en chemische processen. Hoe dat precies werkt weten we nog niet. Maar als we al kunstmatige intelligentie willen bevorderen hebben we een totaal ander soort computer nodig, die niet binair is en vloeibaar.

Onze huidige computers kunnen snel rekenen en in combinatie met het menselijk denkwerk kunnen ze snel analyseren, data verwerken. Dat moet niet verward worden met denken.
Omdat sommige mensen dat wel doen willen ze mensen meer vormen naar die computers. Ons denken net zo simpel maken, het leven terugbrengen tot rekenen.

Waarom maken we beeld?

Om te denken, te leren, te onderzoeken. Om ons zelf bezig te houden. Vanwege het plezier in het beeld maken. De spannende, mooie beelden die het oplevert tijdens het werk en als resultaat.

Waarom tonen we beeld? Om onze fraaie resultaten te delen, reacties te krijgen, omdat het erbij hoort, in de hoop geld te verdienen. Om anderen uit te nodigen tot verbeelding. Om bij te dragen, deel te nemen.

kunst?

we hebben allemaal ons eigen verhaal te vertellen. we leven in onze eigen fase, onze eigen wereld, ons leven. dat wat we doen, wat me maken, noemen sommigen van ons kunst. anderen die soortgelijke dingen doen en maken gebruiken dit woord bewust niet. zij doen vooral visueel onderzoek, bij voorkeur zonder titel, zonder in een hokje te passen.

zelf zie ik momenteel de kunstenaar als iemand die nieuwe beelden ontwikkelt. dat beoog ik ook te doen.