Category Archives: blog

soilent green

Het heeft wel iets van de eery sfeer van de SF films die de VPRO lang gelden uitzond, Amsterdam onder Corona regels. Alles lijkt gewoon (al is er minder geluid) en is het niet. Waarschijnlijk is het inderdaad de stilte die enigszins afleid omdat het ongewoon is.

‘sommige mensen hebben het gewoon’

Ik lees, kijk in een catalogus van Hreinn Fridfinnsson en ik vind het geweldig. Hoe de man tig jaar beeldend onderzoek verbeeld. Bij zo’n kunstenaar hoef je je niet af te vragen wat kunst is. Hij ís kunstenaar, het is zijn manier van leven. Boeiend.

Op de foto hierboven: Fridfinnsson werd door collega kunstenaars gevraagd iets te doen voor hun nieuwe artspace. Die artspace was hun kampeerbusje. F. had tegelijkertijd een opening ergens in IJsland en plakte op de kunstenaars en hun kinderen een naambordje. Dit was de performance, die vastgelegd werd door middel van foto’s.

zigzag

wat is kunst?
wat is leven?
grote vragen, die afgelopen jaren regelmatig in mijn hoofd opkomen.
nu zijn er ook externe zaken die deze vragen oproepen.

naast mijn studies in Spinoza, Deleuze en kunst zijn er momenteel sterk verouderende familieleden en vrienden; mensen die mij na zijn en door ziektes aangetast zijn. en ook bijvoorbeeld Sonic Acts die ons de waanzin van de (westerse) mens toont en het leven van al die andere soorten, de non-humans.
en nu Covid-19.

Ik lees momenteel o.a.  Sad by design van Geert Lovink. Die aan het eind van zijn deprimerende analyses ook wegen voorwaarts (of zijwaarts, zigzaggend) zoekt in het slothoofdstuk over commons.
Think global, act local. Maak weer ruimte voor kleinschalig initiatieven die hun eigen leefwijzen kunnen vormen. Op internet en in het echie.

Misschien is de beeldende kunst, die van de objecten, daarin slechts een bescheiden onderdeel. Zijn elementen van die kunst, het zelf doen en het bedenken en open staan voor oplossingen veel belangrijker. Is het (ver)bouwen van een huis, het onderhouden van een tuin even belangrijk.
ONTWIKKELEN en vormgeven.
Ruimte creëren en delen.

excuus

vaak is kunstenaar een excuus, althans een geaccepteerde verklaring, voor het zoekende gedrag van sommigen. wat sommigen van ons doen is verkennen, onderzoeken, denken en dat verbeelden. wat ik ben is een dier behorende tot de soort mens, je mag me tom noemen en, om een plaats te mogen hebben, kunstenaar.

slow down

these are weird days. de rust is voelbaar in de omgeving. er komen geen vliegtuigen over, ik hoor minder trams en nu het hamsteren lijkt af te nemen is het zelfs aan de overkant rustig. het zijn vreemde tijden omdat we niet weten wat er gebeurt, hoe lang het gaat duren en hoe we straks verder gaan. misschien verandert er niets. of alles?

ESCAPE – TODAY

START DREAMING FUTURES

‘ik leef in het nu’ is helemaal niet hip, autonoom en positief. Leven in historiën, in ontwikkelingen, verbanden, vanuit de sociale beweging in het begin van de industriële revolutie, via de kraak en diy beweging van de jaren 1980 tot de commons in de komende jaren, the next decade. The raving twentytwenties.

respirateur

I remember asking him. “Since you’ve stopped making art, how do you spend your time?” And he said, ‘Oh, I’m a breather, I’m a respirateur, isn’t that enough?” He asked, “Why do people have to work? Why do people think they have to work?”

– Calvin Tomkins about Marcel Duchamp, in The afternoon interviews

the style is the philosopher

For his part, Deleuze preferred to refer to a time that he called ‘stratigraphic.’ It is certainly important that philosophies succeed one another in time. Nevertheless, these philosophies are virtually coexistent. Every philosophy is virtually contemporary with every other, even if certain logics creep into those that preceded them, and certain concepts are reclaimed in their original form. Thus, in the present, every system of ethics rivals every other, since, in reality, all logics are in non-dialectical conflict with each other.
More precisely, according to Deleuze, any philosopher worthy of the name – that is to say, any philosopher-creator – traces out a plane within chaos. For concepts are born of thought’s confrontation with chaos. Or, in other words: concepts must be created. They are dated and signed, even if later philosophers must divert them from their original function, hijacking their components and their flows. This means that every new plane, if it is to inaugurate a truly new philosophy, even if it should have originated from an anterior plane, must distinguish itself from and find its own autonomy from the latter. But how? Most fundamentally, it is through assuming his own problematics – even if these problematics are not explicitly thematized – that the philosopher has a chance of tracing such a plane. And, on this plane, a new consistency may be given to chaos, by means of the singular creation of the arsenal of connected concepts that populate it. For Deleuze, the style is the philosopher.

Thoma Duzer – in Memorian: Gilles Deleuze (1925-1995) in Collapse III

Magical Thinking: Towards a Future Worth Living

was de titel van het conferentie deel van Sonic Acts 2020 en dat werd helaas niet waargemaakt. Met zo’n titel verwacht ik verhalen over alternatieven voor de doodlopende weg waarop we nu bewegen. Veel verder dan dat we moeten leren van ‘Indigenous Peoples’ kwam men niet. Het was vooral een herhaling van vorige edities van Sonic Acts, wij mensen zijn idioten en het kapitalisme vernietigt alle leven. Dat weten we nu wel, maar hoe ontsnappen we aan onze waanzin?

Dat is ook moeilijk maar het is droevig dat we zelfs niet kunnen denken hierover.
Als ik mijn eigen aantekeningen lees kom ik ook niet verder. Wij mensen zijn consumensen geworden, enkel de identiteit van consument is nog leidend in ons bestaan. Hoe we ons hiervan kunnen bevrijden, hoe we ons kunnen richten op leven, zijn, dat weet ook ik niet. Het VPRO programma Tegenlicht laat soms alternatieven zien, bijvoorbeeld over voedselproductie in de stad.

De titel van de conferentie was goed. Ik dacht aan hippies, aan provo, Aboriginals, andere diersoorten, Zen. Maar er was te weinig magisch denken, misschien zijn we ook daar voorbij en lopen we echt dood.