glorious past
Ik was in De Appel waar weer een archief expositie is. De Appel is trots op haar indrukwekkende verleden, vooral de beginjaren waarin zijn voorop liepen in het presenteren van de nieuwste kunst.
Op de fiets terug dacht ik dat het begrijpelijk is dat terugblikken op een roemrucht verleden en op welke toekomst zou je nog kunnen en willen vooroplopen nu we keihard naar de ondergang hollen?
De projecten in de jaren 1970 en – 80 waren onderzoekend, speels, enthousiast en hoopvol. Kunnen de archief exposities nog energie bieden aan de strijd voor een leefbare toekomst? Ik vrees van niet als ik één van de twee bezoekers ben in de vervallen aula waar De Appel nu gevestigd is, midden tussen de bouwplaatsen voor dure appartementen. De volgende locatie van De Appel is bekend, een voormalige theosofische tempel in de Pijp.
science fiction
AI is een suf woord. Ze bedoelen er machine learning mee, met intelligentie heeft het niets te maken. Maar ach wat wil je in een tijd dat een zakrekenmachine smartphone genoemd wordt.
assemblage van mythen
Bij McKenzie Wark kwam ik Yves Citton tegen. Bij Citton Eric Kluitenberg die weer meewerkte aan tijdschrift open waarvan ik een aantal nummers heb. Vervolgens bestelde ik het nummer Hybrid Space waar Citton en Kluitenberg aan meewerkten.
open was/is een uitgave van SKOR, Stichting Kunst in de Openbare Ruimte. De openbare ruimte is dan ook het hoofdthema van het tijdschrift, waarbij telkens weer moet worden gedefinieerd wat openbare ruimte is, hoe dat ervaren kan worden. En ook hoe dat teruggewonnen kan worden want in het neo-liberale tijdperk is de openbare ruimte commerciële ruimte geworden, exploitatieruimte voor Big Money en Big Tech.
Het mooie van Citton is dat hij voortdenkt op Spinoza en Deleuze/Guattari. Met name Spinoza’s affectenleer. Zo schrijft hij o.a. dat we rechtse mythes (aka fake news) niet kunnen bestrijden met feiten maar wel met sociale mythen. En hier is natuurlijk een rol voor de kunsten, het vertellen van mooie onware verhalen aldus Oscar Wilde.