“An individual man is a wave” by C.S. Pierce, quoted in The Personality of Power by Brian Massumi

“Great art is in essence unaffected by subjectiveness, by period and location.”
Anni Albers, “Work with material’ 1937

“Much of our education today prepares us for a later day that never comes.
Knowing for later is not knowing at all.”
Anni Albers, 1944

To be able to perceive it we need to be receptive. Therefore art is there where art meets us now. ‘

Josef to Anni Albers, May 2, 1956

“What is inexhaustible, however, is our desire to persevere in living, against all odds. This is the innermost essence, or potentia of all entities: the life in me that does not answer to my name. This vital sense of life is not to be taken for granted, or be sacralized in religious terms. It remains materialist and secular. ‘Just a life’ expresses a deep sense of belonging to a common world, the one word we have in common.”
Italics by Braidotti, bold text by me. Rosi Bradotti in Posthuman Knowledge (p. 179)

“Contemplating the state of the present, one is struck by the delusional, infantile, but also homicidal quality of a desire that desires its own extinction and marries into the cult of destruction.” Rosi Bradotti in Posthuman Knowledge (p. 178)
This is exactly the reason why I call persons who vote for far-right politicians suicidal.

Er is een rijkdom aan ervaringen, aan ideeën, creativiteit.
Momenteel is fascisme succesvol in het onderdrukken van al deze positieve krachten door hun gewelddadige zwakheid. Hun ressentiment.

Als ik lees dat een kennis met emiraat gaat ben ik verrast, nu al? En dan besef ik dat ook ik later dit jaar aow ga ontvangen. Ik denk dat Bergson’s begrip Duur dichter ligt bij hoe ik leven ervaar dan het begrip tijd. Tijd is een handigheidje voor roosters en agenda’s. De ervaringen met bepaalde mensen liggen voor mij niet in het verleden maar draag ik met mij mee, ervaar ik ook nu.

Ik lees zojuist in De Witte Raaf een artikel over Marcel Broodthaars, interpretatie, kritiek en ruimte. Om maar wat woorden te noemen. Wat me eraan stoort is dat het een kritiek over kritiek is. Wat me in eerste instantie enthousiast maakte is het begrip reïficatie oftewel verdinglijking. Omdat ik onder andere op kunstbeurzen dingetjes kunst zie, kunst als object en handelswaar waar het voor mij in kunst om andere dingen gaat, het ervaren, samengaan, verruimen.
Al vind ik kritiek op kritiek iets vermoeiend hebben, het stuk heeft toch voldoende gezichtspunten die het boeiend maken en het denken stimuleren: 
www.dewitteraaf.be/artikel/de-verovering-van-de-ruimte-benjamin-buchloh-marcel-broodthaers/

Is kunst een product of een ervaring, is kunst een ding of een verschijning? In onze kapitalistische maatschappij lijkt kunst op zijn best luxe handelswaar te zijn en op zijn slechts overbodige troep. Ik zie het meer als een houding, een intentie bij het ontstaan van een kunstwerk. Kunst kan aangenaam en vermakelijk zijn maar het moet meer dan dat zijn. Waarschijnlijk gaan kunst en kapitalisme slecht samen, kapitalisme vervuilt en vervlakt alles en dat is het meest zichtbaar geworden in haar Neoliberale vorm.

Waarschijnlijk geld bij kunst het algemene van tijd, het is een handig hulpmiddel om dingen te regelen en organiseren. Het onderscheid tussen oude en moderne kunst is dubieus en komt waarschijnlijk ook voort uit de economische visie.