stilleven met rood


Het viel me thuis al op dat in muziektijdschrift The Wire er enkel nog advertenties voor LP’s stonden, op weg naar mijn werk zag ik deze cd kistjes bij het grofvuil. Ook muziekwinkels worden weer platenzaken. Een succesvol herintreedverhaal.
Zelf had ik de LP nooit verlaten trouwens.

Er komt geen einde aan. Ik loop slechts door een paar straten ‘s morgens en heb vanochtend zelfs geen foto’s meer genomen van afgedankte matrassen.


Echt dagelijks zie ik ze liggen op het korte stuk tussen mijn huis en werk. Hebben mensen geen matras meer nodig of worden ze regelmatig vervangen?

Ja, ik zie regelmatig een ‘werk van Carel Visser’ op straat. Meester van het neervlijen en stapelen.

De gemeente heeft de wens dat Noord meer bij Amsterdam gaat horen, maar wij stadsbewoners blijven altijd binnen zicht op de pont terug.

Eén van de twee zijden van het scherm waarop en werk van Fiona Tan getoond wordt. Aan één zijde beelden van jonge vrouwen die boogschieten, aan de andere zijde de voorbereiding.
Van Yang Fudong, in de eerste zaal, maakte ik geen opname. Hij vertoonde een film op zeven schermen. Eén scene vanuit verschillende camarastandpunten geschoten, in zwart-wit
Het is niet slecht vertoeven in Amsterdam. Naast het heerlijke hernieuwde Stedelijk is ook het Filmmuseum een fijne plek. In de ruime tentoonstellingzalen nu werk van Isaac Julien (zie foto hierboven), Fiona Tan en Yang Fudong. Film in de ruimte, film op meerdere schermen, film waar je je ook lichamelijk toe moet verhouden.

E = mc², is de bekendste formule uit Einstein’s relativiteitstheorie. En dat staat dan op een aantal silo’s in de Franse Ardennen.